فرض بر این است که هیچ دو وتری همدیگر را روی خود دایره قطع نمیکنند چون در غیر اینصورت فرمول اشتباه میشود.
از استقرا روی $n$ استفاده میکنیم. وقتی $n=2$، آنگاه یا $m=1$ یا $m=0$ که در هر دو حالت تعداد پارهخط ها میشود
$n+2m$.
پس گام استقرا برقرار است. فرض استقرا: برای $n=1$ تا $n=k-1$ فرمول صحیح است. حال فرض کنیم $n=k$ و فرض کنید تعداد نقاط برخورد مساوی با $m$ باشد.
یکی از وتر ها را برمیداریم، طبق فرض استقرا تعداد پاره خط ها مساوی است با
$(n-1)+2(m-x)$
که $x$ تعداد نقاط برخوردی است که کم شده(فرضکن$x\ne 0$). حال همان پاره خط را در همان مکان میگذاریم. تعداد پارهخط های جدیدی که بهدست میآید میشود $2x+1$. (درواقع میتوان اینگونه حساب کرد: از ابتدای وتر حرکت به سوی انتهای وتر میکنیم، به هر نقطه ای که رسیدیم، تولید دوتا پارهخط جدید کرده(توضیحش سخته، کافیست فکرکنیم!)، پس وقتی به آخرین نقطه یعنی نقطه $x$-ام میرسیم، $2x$ پاره خط جدید داریم، اما وقتی کمی جلو تر میرویم و به انتهای وتر میرسیم، یکی دیگر اضافه میشود).
حال با قبلی جمع میکنیم:
$$(n-1)+2(m-x)\ \ +\ \ 2x+1\ \ =\ \ n+2m $$