به نام خدا
از استقرای ریاضی هم میتوان استفاده کرد. ابتدا باید ثابت کنیم که حکم برای $n=1$ (اولین عدد طبیعی) درست است. برای این کار، $n=1$ را در عبارت جایگذاری میکنیم.
$$1(1+1)(1+2)=1(2)(3)=6$$
که حاصل برابر با 6 میشود و 6 بر 6 یعنی خودش بخشپذیر است. پس حکم برای $n=1$ درست است.$\checkmark$
حال فرض میکنیم که حکم برای $n=k$ درست است و از درست بودن $n=k$، درست بودن $n=k+1$ را نتیجه میگیریم. برای این کار، ابتدا قرار میدهیم $n=k$:
$$k(k+1)(k+2)$$
سپس قرار میدهیم $n=k+1$:
$$(k+1)(k+2)(k+3)=k(k+1)(k+2)+3(k+1)(k+2)$$
هر دو جملۀ $k+3$ (یعنی $k$ و 3+ را) را در $(k+1)(k+2)$ ضرب کردیم و حاصل برابر با طرف راست شد. میدانیم که $3(k+1)(k+2)$ بر 6 بخشپذیر است؛ زیرا بر 2 و بر 3 بخشپذیر است و همچنین فرض کرده بودیم که $k(k+1)(k+2)$ بر 6 بخشپذیر است. بنابراین، $k(k+1)(k+2)+3(k+1)(k+2)$ بر 6 بخشپذیر است و در نتیجه، $(k+1)(k+2)(k+3)$ نیز بر 6 بخشپذیر است. توانستیم با فرض درستی حکم برای $n=k$، درستی حکم برای $n=k+1$ را نتیجه بگیریم؛ پس بنابراین، طبق اصل استقرای ریاضی، حکم برای تمام اعداد طبیعی اثبات شد. $\blacksquare$